“Wanneer we het verleden laten zijn zoals het was, ontstaat er ruimte voor wat wil komen.”
—Bert Hellinger

Reflecteren op het einde van 2025 en vooruitkijken naar 2026
Aan het einde van 2025 ontstaat ruimte om stil te staan en vooruit te voelen. Niet door plannen te maken of doelen vast te leggen, maar door te erkennen wat zijn tijd heeft gehad en mag rusten, zodat 2026 zich op een natuurlijke manier kan ontvouwen.

Aan het einde van 2025 wordt het stiller. Niet alleen buiten, maar ook vanbinnen.
Er is minder haast, minder ruis. En precies daarin ontstaat de mogelijkheid om terug te kijken zonder oordeel.

Systemisch gezien vraagt afronden niet om begrijpen of verklaren. Het vraagt om erkennen. Om te zien wat er was, precies zoals het was. Zonder iets mooier te maken. Zonder iets weg te duwen.

2025 heeft misschien momenten gekend waarin je jezelf opnieuw tegenkwam. Situaties waarin oude patronen zich lieten zien. Rollen die zwaarder begonnen te voelen. Niet omdat je iets fout deed, maar omdat je innerlijk aan het verschuiven was.

Wat ooit klopte, hoefde niet per se mee verder.

In het systemische veld weten we dat het verleden niet verdwijnt door het te negeren. Het komt tot rust wanneer het gezien wordt. Wanneer je kunt zeggen: dit was het en je gunt het zijn plek in het systeem

Misschien heb je dit jaar geleerd dat dragen iets anders is dan vasthouden.
Dat trouw zijn aan jezelf soms betekent dat je loslaat wat niet langer bij je hoort.
Dat kracht niet zit in doorgaan, maar in stoppen op het juiste moment.

Wanneer je 2025 zo kunt laten zijn zoals het was, ontstaat er vanzelf ruimte.
Niet omdat je daar hard voor werkt, maar omdat het systeem ontspant.

En precies daar begint 2026.

Niet als een jaar dat iets van je vraagt, maar als een jaar dat met je mee wil bewegen. Een nieuw hoofdstuk dat niet voortkomt uit moeten, maar uit afstemming.

Je hoeft nog niet te weten hoe het eruitziet.
Je hoeft geen richting vast te leggen.
Wat nodig is, ontstaat vaak pas wanneer het oude werkelijk mag rusten.

2026 nodigt uit tot eenvoud. Tot leven vanuit wat klopt, in plaats van wat hoort. Tot kiezen vanuit innerlijke toestemming, niet vanuit verwachting of loyaliteit aan het verleden.

Als je aan het einde van dit jaar even stilstaat, is dat genoeg.
Niet om af te rekenen, maar om te erkennen.

Wat mag blijven, blijft.
Wat zijn tijd heeft gehad, mag terug.

En in die beweging ontstaat vanzelf ruimte voor wat wil komen.